Son Umut – Children Of Men yazısına yapılan yorumlar

Ahmet Kaymaz tarafından

Ahmet Kaymaz — Fri, 03 Aug 2007 07:34:21 +0000

Zihin ile beden, çoğu zaman birbirinden bağımsız düşünülmeyip birbirini tamamlayan olgular olarak tanımlanır. Ruh ise, bu iki olgudan oluşan varlığı temsil eder. Bu yalın tanıma göre sadece ruh veya beden-zihin demem daha doğru olacaktı. Çünkü bana göre ruh’un bize yansıması zihindir. Bu nedenle zihnimiz, muhakememiz ne kadar temiz ne kadar saydamsa ruhumuz da o kadar huzurlu hatta bedenimiz de o kadar mutlu olur diyebiliriz. Fakat günümüzde sadece sağduyu olarak tanımlanan “zihin” sözcüğü, eşyalaştırılmaya, “beden”e indirgenmeye çalışıldığı için bu sözcüğü doğru kullanmaya çalıştım.
Günümüzde etrafımız, Internet, görsel yazılı medya, iletişim araçları, enformatik değişkenlerle kuşatılmışken ruhumuz ne kadar berrak olur bilemiyorum. Bunlar, zihnimizi bulandırarak orada ciddi bir yığıntıya neden olmaktadır. Nabi Avcı’nın Enformatik Cehalet isimli kitabından ifade ettiği gibi iletişim devrimi adı altında bize karşı yapılan propagandalar, ruhumuza tedavi edilemeyecek tiryakilikler sunmaktadır.

Elif Ersoy tarafından

Elif Ersoy — Thu, 02 Aug 2007 12:01:03 +0000

Batmakta olan transatlantikte kapana kısılmış çaresiz yolcular,dev dalgalarla yaşamı yutan tsunamiler,intikam amacı ile dünyayı yağmalayan, durdurulamayan bir uzaylı yaşam formu şeklinde izlemeye alıştığımız fantastik ögeler ve doğal phenomenler üzerine kurulu, geniş bütçeli, klasik Amerikan felaket senaryolarından manevi unsurlara daha fazla yer vermesi bakımından farklı,dolayısıyla güzel ve orijinal bir filmdi.
Global arenadaki konumu ve payına düşenler itibarıyla mutsuz ve bu mutsuzluğunu her fırsatta ahlaki çöküntüye bağlamakla teselli bulan kaderci ama aynı zamanda Samuel Huntington’un Medeniyetler Çatışması adlı kitabında vurguladığı gibi batıyı ürkütecek ve endişeye salacak oranda çok hızlı üreyen müslüman ülkelerin hassasiyetlerine göndermeleri ile ilginç ve düşündürücü filmdi demem çokmu paranoyak bir yaklaşım olur bilemiyorum.
Duyguyu iyi vermesi yani çocuksuz bir dünyanın ne kadar karanlık,soğuk,ruhsuz ve çirkin olduğunu hissettirmesi ve üremeye motive etmesi bakımından çok ama çok başarılıydı,bu açıdan Alfonso Cuaron’u tebrik etmek gerekli fakat benim kişisel beklentim hernekadar adı üstünde kaos ve anarjide olsa bu tema biraz daha temellendirilebilirdi ve ayrıca insan projeside biraz daha açılsaydı zihnimde askıda kalmaktan kurtulabilirdi diye düşünüyorum.Gerçi bu yönetmenden çok senaryo yazarının bir eksisi olabilir yada Ahmet bey’inde söylediği gibi sinematografiden ziyade bütün olarak bakılabildiğinde ihmal edilebilecek kadar önemsiz bir ayrıntı olarak yorumlanabilir.
Özetle sade,abartısız, keşke hemen bitmeseydi dedirtecek kadar ilgi ve heyecan uyandıran herkeze önerilebilecek güzel bir filmdi.
Paylaştığınız için ellerinize sağlık.
-umarım zihin kelimesini ben doğru yerde kullanmışımdır:))

Akın Çetin tarafından

Akın Çetin — Tue, 31 Jul 2007 18:14:05 +0000

Son Umut’u birkaç gün önce izledim ve gerçekten çok beğendim.Büyük Umutlar’ı izledikten sonra bir dahaki filmlerini merakla beklediğim Alfonso Cuaron ile Harry Potter ve Azkaban Tutsağı’nda karşılaştım.Chris Columbus’un ilk iki Harry Potter filmini yönetmesinden sonra Alfonso Cuaron bence seriye daha olgun,yakışıklı bir hava katmıştı ve serinin şu ana kadar en iyi filmine imza atmıştı.Son Umut’ta ise Büyük Umutlar’da da yaptığı gibi kimi uzun sahneleri tek planda çekmiş.Bu tür sahneler benim çok hoşuma gidiyor ve filme daha gerçekçi bir hava katıyor.Böyle karamsar bir gelecek portresi çizen filmin içine Michael Caine sayesinde komedi unsurları katıyor ve gülümsememizi sağlıyor.Görüntüleriyle,oyunculuklarıyla,yönetimiyle kısacası herşeyiyle SON zamanlarda izlediğim en iyi filmdi ve Alfonso Cuaron’un sinema geleceğine UMUT’la bakıyorum…

Ahmet Kaymaz tarafından

Ahmet Kaymaz — Mon, 30 Jul 2007 14:15:23 +0000

“Doğuran iki anne doğumun sonlandığı saniye itibarıyla aynı şeyleri mi hisseder?” Bu sorunun cevabını ancak bir örnekleme sonucu öğrenebiliriz. Fakat olaya “annelik” denen idealliğin boyutuyla baktığımızda hepsinin aynı heyecanı aynı güzelliği hissedeceğini düşünüyorum. Doğumda ve daha sonra fiziksel acı çekse de bunun yavrusuna değdiğini düşünür. Annelik, merhamet, şefkat demektir, koruma güdüsünün oluşması demektir, fedakârlık demektir, hiçbirşeyle ölçülmeyecek, nitelendirilmeyecek bir duygudur, önüne başka bir sıfat almasına gerek kalmayan tek sözcüktür. Bu yüzden anneler toplumlar tarafından kutsanır ve korunma altına alınır. Anne adayının gebelik ve doğum sürecinde kendisine “annelik” duygusunun aşılandığını hatta buna paralel olarak baba tarafına da “baba” duygusunun aşılandığını ve her üç bireyin de kendi görevlerine yavaş yavaş hazırlatıldığı kanısındayım.
“Annelik” bir meslek değil bir varlığın oluşumunu temsil eden bir süreçtir. Aslında anne, dünyaya bir canlı getirerek bebeğiyle birlikte bir melekleşme boyutu yaşar ve bu boyutun temelleri de, beden-ruh(zihin değil) bağlantısıyla atılır. Nitekim modern bilimin de ispatladığı gibi bebeğin daha doğmadan anneyle iletişim kurması, annenin psikolojisinden etkilenmesi, hiçbirşey unutmuyor olması, bu boyutun bir yansımasıdır.
(Filmden yola çıkarak bu konuyu konuşuyor olmamız da ilginç oldu )

Böyle bir süreci yaşadığı halde sizin ifade ettiğiniz gibi kendisine veya kendisine emanet edilen canlıya zarar veren kişi evet fiziksel, bedensel anlamda “anne” olmuş olabilir ama burada bahsetmeye çalıştığım kutsaliyetin, duygunun kendisine verimediği bir “anne”(!) olmuştur. Duygu ve kutsallığın olmadığı bir bedenden ancak bir cani çıkar dememiz çok mu acımasız bir sonuç olur ?

Ezo Şendilek tarafından

Ezo Şendilek — Sun, 29 Jul 2007 12:46:15 +0000

Merhaba,
Sayfanızı yorgun bir gün gecesi geç bir saatte ziyaret ettim,son yazdıklarınızı okudum ve ardından uykuya dalmışım.Bu yüzden sabaha dek doğum mevzusu ile uğraştım ve kendi çocuğumu doğurmayı deneyimledim:)Benim hayatta cevabını şimdi dahada fazla merak ettiğim sorulardan biri şu sanırım.Doğuran iki anne doğumun sonlandığı saniye itibarıyla aynı şeylerimi hisseder? Bilmiyorum ama tamamen gerçek tecrübe ile bakide olsa bu mucizenin bendeki rüyasal etkilerini bile düşündüğümde bir insanın bebeğini apartman boşluğuna,tuvalete yada çöp tenekesine atmasını aklım almıyor.Bu, insanın bildiği herşeyi yeniden öğrenmesi.Ve bunun için zihni akla takla eden hayatın sürprizine karşı bir aptallaşma hali sanki,ciğerlerine ilk kez nefesin doluşu ve insanın özgürleşmesi.Öyleki doğan ile doğuran diye bir ikilikden ziyade herdefasında yeniden doğan aslında doğurandı gibi tek özneli bir haldi.Öyle geldi bana.Birgün gerçekten yaşarsam çok sancılı olma(ma)sını ve felsefe yapan bu halime lanet etme(me)yi umut ediyorum.Children of Men adlı filmi çok istememe rağmen seyredemedim.Başarılar.